H E R E I S T A N D…

Lumipas na ang unang linggo ng buhay 2nd year ko.  Nakita ko na rin sa wakas mga kaibigan ko.  ganun pa din naman sila, masya pa din kasama. Nakakalungkot nga lnag kasi yung iba hindi na bumalik, mamimiss ko sila.  Yung iba naman nasa kabilang section pero ayos lang, nakikta ko pa din naman sila kaso iba nga lang kapag kasama mo sila sa isang room. Madami akong hindi kilala sa room pero alam ko naman na makikilala ko din sila lahat. Dadaldalin ko nga sila minsan hahaha, di kasi ako sanay na hindi kilala mga classmate ko eh. Gusto lahat pwede ko biruin para masaya naman, mukha naman silang mababait lahat.  Ayoko ko lang yung mga pampam na dikit ng dikit na parang linta. hahaha nakakatawa lang eh. di niyo ata alam yun pero basta akin na lang yun mamaya mabasa pa eh madelikado pa ko Good lcuk na lang samin sa pe bukas.  Ano naman kaya ipapagawa samin? Pero kahit ano pa yan, kaya ko hahaha. Hindi naman nasuko si gracie! *jan di mode* medyo nagugustuhan kong magsulat ng blog sa tagalog ah.  Nawili ata ako haha, trip ko lang naman.  Actually wala na talagang kwenta mga sinasabi ko eh, basta may masulat lang talaga.  Nakakakahiya naman kasi sa friendster blog sabihin gagawa gawa ako ng blog hindi ko naman inaupdate pero wala talaga silang paki kung mgupdate tayo o hindi. Mabubuhay pa naman friendster kahit ala ako eh hahaha. Ano ba yan kung ano ano na sinusulat ko ditong walang katuturan.  Haynaku bakit ba ko namomoblema eh alam ko namang walang nagbabasa nito.  Mga tamad kasi tao eh. Sige kung may masipag magbasa ng blog ko taas paa! ahaha, di joke lang, kung nagbabasa ka ng blog ko comment ka sakin. papadalan kita ng thank you card hahaha anu daw? adik eh nuh.. di joke lang di ko gagawin yun. Ayos lang naman kung walang nagbabasa nito eh kasi sa totoo lang kanina pa ko paikotikot hindi ko matapos tapos tong blog na toh.  Kaya sige na etoh na tapos na toh pramis!. AYAN TAPOS NA! bye na

Ang bilis naman ng panahon.  Parang nung kelan lang kabado pa ko para sa first day ng college life ko tapos ngayon 2nd year na pala ko. yay! Dami nangyari sa unang taon ko sa kolehiyo. May masaya, malungkot, mga kakaibang trip haha, haynaku kalimutan na lang yun. lol Ngayon nga halos isang linggo na lang, pasukan na naman ulit. Excited na din ako. Tagal ko na din na hindi nakikita mga friends at classmates ko.  May mga bago kaya? Sana wala kameng maarteng classmate. badtrip lang eh haha.  Tapos ngayong sem ako na din pala yung singing department head ng teatro. Good luck na lang skin hahaha. Ewan ko ba kung bakit ako napili nila eh bagong sali pa lang naman ako.  Sana lang magawa ko ng tama para naman ndi sila madismaya skin.  Sigurado praktis na naman kame nito pero ayos lang, masaya naman eh.  Miss ko na nga din mga kateatro ko.  Sayang nga lang hindi na namin head si kuya Harry pero tinutulungan pa din niya kame.

Ngayong taon pramis pagbubutihin ko na talaga pag-aaral ko.  Hindi na pwede paeasy easy lang. Kelangan na magseryoso.  Nkakainis kasi medyo hindi maganda naging resulta ng ibang sujects ko. Kaya ngayon kelangan ko ng mag-aral ng mabuti. Sabihin niyo naman puro salita lang ako, hayaan niyo babalitaan ko kayo kung tinotoo ko nga pangako ko. Sana naman talaga. Hayz.  Sige yun lang Bye :))

It’s been a month since I updated my blog.  There are so many things that happened for the past days.  I want to share all of them but I think now is not the right time.  Change topic, yesterday I was lurking around and I saw this story.  It doesn’t have a title and you might think that’s it’s just another nonsense story but It’s really a nice one.  I hope you all like this as much as I do. 

——————————————————————

LINGGO noon. Nakatakda ang araw na ‘yon para

sa date namin ng

girlfiend kong si Maji. Pero tumawag s’ya sa ‘kin at

sinabing cancel muna ang date dahil sasamahan

niya daw

ang kanyang tita sa isang importanteng lakad.

Sabi ko okay lang,

naintindihan ko. Subalit dahil wala akong magawa

sa bahay at talagang

bored ako noon, ako na lang ang pumunta sa mall

at nanood ng sine

mag-isa. Libang na libang ako sa paggagala sa

mall, di ko alam na iyon

na

pala ang katapusan ng mundo.

Pagpasok ko sa entrada ng sinehan, nagulat ako

sa nakita sa may snack

bar. Si Maji! At may kasama siya–hindi ang

kanyang tita–kundi isang

lalaki. Nakaakbay pa ito sa kanya. Shocked ako

pero ganunpaman, gusto

kong ipaalam sa kanya na nandoon ako at nahuli

ko siya. Pero di man

lamang s’ya nagulat nang makita ako. Relaxed

s’ya at nakangiti pang

sinabi sa ‘kin: “Tapos na ang lahat sa atin.” “Ha?”

Di na ‘ko

nakapagsalita.

Gusto kong magalit sa kanya. Gusto kong sapakin

ang lalaki. Gusto kong

umiyak.

Pero kinimkim ko ang lahat ng aking naramdaman

at sinabing “Wala akong

magagawa…basta kung saan ka masaya..”

Tumalikod ako agad at pumasok sa loob ng

sinehan. Doon ko ibinuhos

ang lahat ng pinigilan kong lumabas sa aking mga

mata. Komedi ang palabas at nagtatawanan ang

mga tao sa paligid

ko ngunit ako nama’y abala sa pagdadrama sa

aking kinauupuan.

Natapos ang pelikula na di ko naintindihan ang

istorya. Wala ako sa

sarili hanggang sa pag-uwi ko sa boarding house.

Kinabukasan, nagdesisyon akong umuwi sa

probinsiya namin upang

makalimot. Mataas ang araw noon at mainit ang

biyahe, pero wala pa

ring tigil ang ulan at bagyo sa aking mga mata.

Mabigat pa sa aking mga bagahe ang dinadala ko

sa aking

dibdib. Kahit na wala pa kaming isang taon ni Maji,

masakit pa rin sa

‘kin ang

nangyari dahil mahal ko talaga s’ya. Di pa man

nakakalabas ng

Maynila ang bus na aking sinasakyan, bigla kong

naisip na bumaba.

Wala nang silbi pang mabuhay kaya naisip kong

magpakamatay na lang.

Inakyat ko ang isang billboard ng GMA7 kung

saan nakalarawan dito ang

final 14 ng Starstruck. Dream, believe,

survive. “Kagaguhan!” sabi

ko. “Tingnan ko lang kung makaka-survive pa ‘ko

pag tumalon ako mula

rito…

maliban na lang kung may pipigil.” Pero wala

ngang pumigil. Dahil

walang nagmamalasakit.

Walang nagmamahal. Tumalon ako. ”

Aaaahhh…blag!”

Nabagok ang aking ulo sa gulong ng trak ng

MMDA na sa mga oras na ‘yon

ay nagsasagawa ng wet flag scheme. Hindi naman

ako namatay.

Wala lang akong maalala pagbangon ko. “Sino

ako? Anong ginagawa ko

rito?”

tanong ko sa sarili ko. Nagka-amnesia ako.

Mula noon ay nagpalaboy-laboy ako sa lansangan.

Sa ilalim ng overpass

ako natutulog at doo’y madalas na ka-jamming ko

ang mga taong-grasa at mga rugby boys.

Namalimos ako sa daan,

papunas-punas ng mga sapatos ng pasahero ng

jeep, o kaya’y

humihingi ng ‘love offering’ sa mga pasahero ng

bus. Umasenso naman

ako hanggang sa makapagtinda na ‘ko ng fishball,

squidball, at

kwek-kwek.

Kung anu-anong trabaho ang pinasukan ko para

lang may maipanlaman sa

kumukulo kong tiyan. Nagbenta rin ako ng mga

pirated na CD,

VCD, at DVD. Pero di pa rin sapat ang kinikita ko

sa pagbebenta ng mga

produkto kaya ibenenta ko na rin pati ang aking

sariling laman.

Nagpagamit ako sa kung sinu-sinong bakla at mga

matrona. Kumita ako ng

malaki. Subalit sadyang malupit sa akin ang

tadhana dahil sa isang

iglap ay nawala lahat ng aking pinaghirapan.

Nadukot ang wallet ko

nang makipagsiksikan ako sa libing ni FPJ.

Nalungkot akong lubha at nawalan ng pag-asang

makabangon pang muli.

Nang biglang tumunog ang cellphone ko. May nag-

text. Sabi sa message,

ang Oracle

daw ang tanging makapagbabalik sa aking alaala.

Nag-reply ako: hu u?

Pero di na s’ya nag-text back. Di ko alam kung

saan ko hahanapin si

Oracle.

Nilibot ko ang kamaynilaan. Ipina-blotter sa pulis.

Ngunit kahit anino

ni Oracle

o ni Madam Auring ay di ko nakita.

Naisip kong baka wala s’ya sa siyudad kaya

pumunta ako sa mga

probinsiya. Nakarating ako sa kabundukan ng

Quezon Province pero mga

illegal loggers lang ang nadatnan ko. Nilisan ko

ang lugar na ‘yon at

sa pagbaba ko ng bundok, nasalubong ko ang

mga nagtatakbuhang…

hobbits! — sina Frodo, Samwise, Merry, Pippin, at

si… Dagul yata

ang pangalan ng isa. Hinahabol daw sila, hindi ng

mga ringwraiths

kundi mga.. battle droids ng Starwars! “Huh?!

Ano ‘to?!! Nasa’n ba

ako?!!!” Sa sobrang lito ay nakitakbo na rin ako.

Napakaraming kalaban. Libo-libong droids.

Kakampi pa yata

nila ang mga robot sa I, Robot.

Mabuti na lang at dumating ang mga astig na

superheroes: sina

Superman, Batman, Spiderman, Daredevil, Blade,

Van Helsing, Elektra,

X-Men, Charlie’s Angels, Powerpuff Girls, the

Incredibles, Voltes V,

Mulawin, Capt. Barbell, Darna, Volta, Krystala,

Lastikman, Panday,

Andres Bonifacio…marami pang iba.

Madaling natalo ang mga kalaban. Subalit…

sugatan si Frodo. May

tama siya. At may iniabot siya sa akin –isang

singsing! May elvish

inscriptions dito na sa tingin ko’y hindi kayang i-

decode kahit ni

Dan Brown. Pero bago pa man malagutan ng

hininga si Frodo, nasabi

niya sa akin ang kahulugan ng nakasulat: “God

will never leave you

empty. He will replace everything you lost. If He

asks you to put

something down, it’s because He wants you to

pick up something better

and best for you.” Inilagay ko ang singsing sa

bulsa ng aking

pantalon at nangakong iingatan ko iyon.

Samantala, nagdiwang ang mga superheroes sa

pagtatagumpay. Gumimik

sila sa Libis at nag-inuman. Sasama sana ako

pero sabi ko kailangan

kong umuwi ng bahay dahil ending na ng Lovers in

Paris.

Pero naalala ko na may amnesia pala ako at di ko

alam

kung saan ako nakatira kaya sumama na rin ako.

Habang nagdi-disco

ang Justice League kasama ang Marvel

superheroes, nagtugtugan at

nagkantahan naman ang mga anime’ heroes.

Panalo sa Japan!

May ledge dancing pa sina Wonder Woman,

Catwoman, Black Mamba, at

Sailor Moon!

Pero di rin kami nagtagal sa lugar na ‘yon. May

nagyaya kasi na

pumunta sa Baywalk dahil may show daw doon

ang The Bodies.

Ang saya-saya! Idagdag mo na lang si Kuya

Germs, kahit wala nang

tulugan!

Subalit naudlot ang kasayahang iyon nang biglang

lumindol… at mula sa Manila Bay ay dumating ang

isang

dambuhalang… TSUNAMI!!! Swooossshhh!!!

Naitaboy ang mga

superheroes. Hindi nakayanan ng kanilang powers

na pigilin ang dumating

na

sakuna. Mabilis na bumaha ang paligid at nalunod

kaming lahat. Oo, pati

sina Aquaman, Marina, at Nemo. Patay kaming

lahat. Dumilim ang

kapaligiran. Katahimikan.

“Gising! Gising!” Isang tinig ng lalaki ang

narinig ko. Pagdilat ko, nakita ko ang isang

lalaki. “May tiket na po

ba

kayo? Sa’n po kayo bababa?”

“Huh?!” nagulat ako. Kunduktor pala iyon ng bus.

Panaginip lang pala ang lahat! Nasa bus pa pala

ako at pauwi ng

probinsiya. “Sa Tarlac po,” sabi ko sa kanya pero

ang mga mata

ko’y nakatitig sa kanyang t-shirt na may nakasulat

na “the Oracle”.

Parang narinig ko pa si Morpheus na

bumubulong: “Welcome to the

real world…”

Buhay pa ako. May pamilya at mga kaibigang

nagmamahal sa akin. May

tirahang nauuwian, may magandang hanapbuhay,

at… virgin pa ‘ko!

Habang nasa biyahe, naisip ko, napakababaw na

dahilan pala ang iwan

ka ng boyfriend o girlfriend mo para

magpakamatay

ka. I have to stand up and move on. Lalaki ako at

di dapat ako

maging mahina. Di dapat ako maging tanga para

sa isang gaga at

walang kwentang babae. Naisip ko rin na mabuti

na rin ang nangyari at

nakilala ko nang maaga ang tunay niyang kulay

bago pa man humaba

ang relasyon namin. Hindi siya ang karapat-dapat

sa akin.

Nasa gate na’ko ng aming bahay nang may

tumawag sa aking pangalan. Si

Rizi, kababata ko, kapitbahay namin. Sabi niya

umalis daw ang lahat

ng tao sa bahay namin at iniwan sa kanya ang

susi. Nang abutin ko ang susi sa kanya, doon ko

lang s’ya nakaharap

nang malapitan at doon ko rin lang napansin na

maganda pala siya.

Matapos akong magpasalamat ay sinuklian

n’ya ‘ko ng isang matamis na

ngiti.

(Cue: new Coca-cola theme song)

Pagpasok sa bahay, diretso agad ako sa banyo

upang makapaghilamos.

Maginaw sa loob ng banyo at malamig ang tubig.

Pero may naramdaman akong mainit na bagay sa

bulsa ng aking

pantalon. Dinukot ko ito at nakita ko ang isang…

singsing.

THE END

All rights reserved. No part of this story may be

reproduced or

transmitted in any form or by any means, without

the written

permission of the author, except where permitted

by law.

The names of the characters, places, and events

are all fictitious.

Any similarity with reality is coincidental. No

animals were hurt

during the making of the story.

Some dialogues are not suitable for young readers.

Parental guidance is hereby advised.

Keep out of reach of children. If swallowed, induce

vomiting

I saw this over the net and I thought of sharing these.  These are quotes taken for Bob Ong’s books.  I love it

1. “Lahat naman ng tao sumeseryoso pagtinamaan ng pagmamahal. Yun nga lang,hindi lahat matibay para sa temptasyon.”

2. “Gamitin ang puso para alagaan ang taong malapit sayo. Gamitin ang utak para alagaan ang sarili mo.”

3. “Huwag mong bitawan ang bagay na hindi mo kayang makitang hawakan ng iba.“

4. “Huwag mong hawakan kung alam mong bibitawan mo lang.”

5. “Huwag na huwag ka hahawak kapag alam mong may hawak ka na.”

6. “Parang elevator lang yan eh, bakit mo pagsisiksikan ung sarili mo kung walang pwesto para sayo. Eh meron naman hagdan, ayaw mo lang pansinin.”

7. “Kung maghihintay ka nang ng lalandi sayo, walang mangyayari sa buhay mo.. Dapat lumandi ka din.”

8. “Pag may mahal ka at ayaw sayo, hayaan mo. Malay mo sa mga susunod naaraw ayaw mo na din sa kanya, naunahan ka lang.”

9. “Hiwalayan na kung di ka na masaya. Walang gamot sa tanga kundi pagkukusa.”

10. “Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo. Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka. Kaya quits lang.”

11. “Bakit ba ayaw matulog ng mga bata sa tanghali? alam ba nilang pagnatuto silang umibig e hindi na sila makakatulog kahit gusto nila?

12. “Hindi lungkot o takot ang mahirap sa pag-iisa kundi ang pagtanggap nasa bilyon-bilyong tao sa mundo, wala man lang nakipaglaban upang makasamaka.”

13. “Kung nagmahal ka ng taong di dapat at nasaktan ka, wag mong sisihin angpuso mo. Tumitibok lng yan para mag-supply ng dugo sa katawan mo. Ngayon,kung magaling ka sa anatomy at ang sisisihin mo naman ay ang hypothalamus mona kumokontrol ng emotions mo, mali ka pa rin! Bakit? Utang na loob! Wagmong isisi sa body organs mo ang mga sama ng loob mo sa buhay! Tandaan mo:magiging masaya ka lang kung matututo kang tanggapin na hindi ang puso,utak, atay o bituka mo ang may kasalanan sa lahat ng nangyari sayo, kundi IKAW mismo!”

14. “nalaman kong hindi final exam ang passing rate ng buhay. hindi itomultiple choice, identification, true or false, enumeration or fill-in-the-blanks na sinasagutan kundi essay na isinusulat araw-araw. Huhusgahan itohindi base sa kung tama o mali ang sagot, kundi base sa kung may kabuluhanang mga isinulat o wala. Allowed ang erasures.”

15. “Wag magmadali sa pag-aasawa. Tatlo, lima, sampung taon sa hinaharap,mag-iiba pa ang pamantayan mo at maiisip mong di pala tamang pumili ngkapareha dahil lang sa kaboses niya si Debbie Gibson o magalingmag-breakdance. Totoong mas importante ang kalooban ng tao higit anuman. Sapaglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan sa eskwelahan enagmumukha ring pandesal. Maniwala ka.”

16. “ayokong nasasanay sa mga bagay na pwede namang wala sa buhay ko “

17. “hinahanap mo nga ba ako o ang kawalan ko?”

18. “hindi dahil sa hindi mo naiintindihan ang isang bagay ay kasinungalingan na ito. at hindi lahat ng kaya mong intindihin aykatotohanan. “

19. “Kumain ka na ng siopao na may palamang pusa o maglakad sa bubog nangnakayapak, pero wag na wag kang susubok mag-drugs. Kung hindi mo kayangumiwas, humingi ka ng tulong sa mga magulang mo dahil alam nila kung saanang mga murang supplier at hindi ka nila iisahan.”

20. “Mag-aral maigi. Kung titigil ka sa pag-aaral, manghihinayang kapagtanda mo dahil hindi mo naranasan ang kakaibang ligayang dulot ng mgaaraw na walang pasok o suspendido ang klase o absent ang teacher.“

21. “Mangarap ka at abutin mo. Wag mong sisihin ang sira mong pamilya,palpak mong syota, pilay mong tuta, o mga lumilipad na ipis. Kung maypagkukulang sa’yo mga magulang mo, pwde kang manisi at maging rebelde.Tumigil ka sa pag-aaral, mag-asawa ka, mag-drugs ka, magpakulay ka ng buhoksa kili-kili. Sa banding huli, ikaw din ang biktima. Rebeldeng walangnapatunayan at bait sa sarili.”

22. “Masama akong tao, tulad mo, sa parehong paraan na mabuti kang tao, tulad ko.”

this is my favorite quote:

“Hindi porke’t madalas mong ka-chat, kausap sa telepono, kasama sa mga lakad o ka-text ng wantusawa eh may gusto sayo at magkakatuluyan kayo. Meron lang talagang mga taong sadyang friendly, sweet, flirt, malandi, pa-fall o paasa.”

I said with my last entry that I’m not happy with what’s happening in my life.  But srsly GOD is good all the time.  He knows how to turn your life into the brighter side.  Although I admit that I committed some mistakes and had some failures but I know it’s all part of God’s plan.  I know that I’m not the genius type of student but I’m really trying my very best to prove that I have something to show.  I realized that I should focus on my studies instead of anything else.  And also I’m trying to explore things that I don’t usually do.  Being a member in Teatro Org is really a big sudden change not just with my college life but also with my personal life.  Actually I’m not the kind of person who enjoys being in front of many people, I would prefer having a low profile life but then I realized that God gave me the talent and so I want to use it in a good way.  I’m hoping that I could maximize and develop what I believe in the talent that I have.

And with my love life.  Actually I don’t really care with this matter right now but I still have to put something in here because I know it will be boring without mentioning it.  Let me summarize everything.  There was this guy that I like in our school.  Whenever I see him, I don’t know what to do.  I can’t help but stare at him.  Well, I thought he likes me too but as I expected, he likes someone else.  So that’s so wonderful, right?  But that’s not the end of the world for me.  I know that I should move on and forget him because I’ll just hurt myself if I still continue liking him.  That’s absurd!  But I don’t regret liking him.   In fact I want to thank him for making me happy even though it’s just in a matter of short time.  If you happen to like me too, say it now before it’s too late.  Because the moment I’ve already moved on with you, it’s over.

I’m not happy with what’s happening nowadays.  It seems like I’m just living in a life of someone that I don’t even know.  I don’t know what’s happening in my life anymore.  This 2nd semester is a bit off for me.  I’m losing interest srsly.  I’m starting to feel the big sudden change in my life.  I become a theatre club member and almost everyday we’re practicing for our upcoming presentations.  It’s pretty hard because I need to balance the theatre club with my studies. Well, what else can I do?  I just have to go with the flow and I’ll be used to it soon.

So we had our christmas party last Friday.  Honestly, it was really boring and I was really disappointed because I thought that it’s going to be a big year end party but yeah, what can you expect in our damn school? hmm, let’s talk about that some other time haha.  But what I didn’t expect is to win in a raffle draw at the end of the party.  Can you actually believe that? I won a 21 inches tv so I was like really worried in how the hell am I going to bring that home.  Luckily one of my classmates helped me with that big stuff.  Thank you Jess! =D

     It’s been a really long time since I updated this blog because our internet connection went crazy again as usual.  I don’t even know how to type properly! I felt like I was murdered or something ahaha kidding! So let me update you with my life.  Last sem was like crazy, hell yeah! We did some crazy stuffs that I didn’t expect that I can do in a regular basis haha. I will not go on details about those crazy stuffs because you wouldn’t believe me for sure but I’m telling you it’s indeed “crazy”.  And as expected the 1st sem already ended and we thought that we’re still going to be in a same section but it went the other way around. We’re seperated in 3 different sections which made me really sad.  I really missed the old days when we used to laugh when someone crack a joke inside our classroom. Makes me more sad whenever i see their vandals inside our old classroom “301″.  gosh! We have many memories that make me smile every now and then.  We still bump into each other, talk and laugh but it’s really different now.  I didn’t expect that those strangers before will bring impact to my life.  *drama mode* 

     And now 2nd sem finally began.  They’re all kind, entertaining and all which I love about them.  Luckily I don’t have flirty classmates which will make me so piss off! *hate them* I still don’t have the chance to talk to them all but I’m sure we’ll get to know each other as the day passes by.

Today is such a tiring day for me. We had our general practice for our Hip Hop Turbo Jam Exercise that will be performed tomorrow. Good luck to us! XD I thought this day would be just like any other day but I was wrong. I saw spongebob so yeah, it’s not just any ordinary day for me. ahahaha SPONGEBOB= MUSHROOM. Spongebob is like popping out of nowhere in your least expected moment.  So it’s like I have to be prepared everyday, every hour, every minute, every second because like i said spongebob is a mushroom. LOL XD

MUSHROOM= SPONGEBOB, SPONGEBOB= MUSHROOM… ahahaha =P

I can’t believe I’m feeling this again. There’s a guy that I’m liking right now but I’m afraid that he won’t even take the time looking at me. I don’t know but everytime I look at him, I’m feeling something that I can’t really explain. It’s like a mixed emotions. He seemed friendly but you know, I’m really shy to get close to him. I don’t know what’s wrong with me. I really hate myself for being like this! I wish I have enough courage to talk to him. I wrote a poem so long ago and now I finally know the use of it. So here’s the poem.